Jenny van der Steen bezocht vorige week het jaarlijkse congres van de Gerontological Society of America in Boston. In onderstaand verslag deelt ze haar persoonlijke ervaringen, indrukken en inspiratie die ze tijdens dit congres opdeed.
The Gerontological Society of America Annual Scientific Meeting
Boston, MA; November 12 – 15, 2025
Of ik wel zou gaan? Naar een congres in A-me-ri-ca? Ja, want zou ik deze groep die mij de FGSA (fellow van GSA) status gunde, en die gebukt gaat onder een beleid dat onderzoek en onderzoekers schaadt, nu in de steek laten?
Zo reisde ik af naar Boston, waar ik eind jaren ’90 voor het eerst van mijn leven voet op Amerikaanse grond zette om van professor Ladislav Volicer te leren mensen met dementie systematisch te observeren, en om nog decennia met hem samen te werken.
Als het over de situatie daar gaat: zuchtende Amerikanen, terneergeslagen blikken en weinig woorden. Maar: het was voor mij een geweldig congres! Met toch enkele Nederlandse collega’s, hoewel de receptie voor internationale deelnemers en fellows wat minder internationaal was dan anders. Mijn 2 posters leidden zoals altijd tot leuke ontmoetingen in de anderhalf-uur postersessies wanneer je erbij staat en iedereen de ruimte krijgt, met regelmatig gezonde en minder gezonde snacks erbij geserveerd.
De opening op woensdag 12 november door de CEO en de president van GSA was meteen al hartverwarmend persoonlijk. Geen burgemeester of andere notabele met een voor niet-insiders weinig interessant verhaal. Wel “science citizen,” een woord-omkering om aan te moedigen de wetenschap uit te dragen naar de samenleving.
De sessie met mijn presentatie die ik voorzat op de laatste dag, zaterdagmorgen om 8 uur, trok niet veel deelnemers. En toch was deze sessie over training strategieën in dementiezorg een fijne belevenis. Als sprekers hadden we elkaar niet eerder ontmoet, maar de presentaties pasten wonderwel bij elkaar en een band tussen de sprekers ontstond ter plekke. On the same page. Een van hen vroeg de president, die de hele sessie vooraan had gezeten en actief bijdroeg, een foto van ons te maken. “Ja dat hoort ook bij mijn taken,” antwoordde ze, en geduldig nam de president van de society met bijna 7 duizend leden onze verschillende telefoons aan. Voor ons, voor een serie warme herinneringen.
En daartussenin? Genieten van de luxe en de beroemde kleuren in de New England fall. Inspiratie voor nieuw onderzoek uit nieuwe meetinstrumenten die werden gepresenteerd, zoals voor de implementatiegraad van proactieve zorgplanning. Inspiratie voor een leuke werkvorm voor mij als epidemioloog: een levendige discussie waarin elk van de presentatoren een vorm van bias (zoals selectiebias) verdedigde als de “baddest.”
Verbazing van mijn kant bij een symposium over end of life, dat palliatieve zorg daar níet sterk geassocieerd wordt met terminale zorg. Want daar is hun hospice model voor bedoeld. Verbazing dat palliatieve zorg in de VS vooral medische zorg is en daarmee ook sneller geaccepteerd wordt door een patiënt die nog niet toe is aan multidisciplinaire (hospice) levenseindezorg. En IAGG, wat dat is? Nou… kom volgend jaar maar naar Europa, naar Amsterdam. Of naar IPA in Leiden, een nog leukere stad… Onbekend is onbemind, maar zo krijgen we Amerikanen warm voor ons!
